these refugees who were stuck in the sea for five days with out water and food from the video i understand that they were trying to cross turky to reach greece and the make the video with mobile and they ask each other about their last wish some of them sayd that they want to have the chance to live once again and they dont want to die and some of them wish to have water to drink .
Saturday, 10 March 2012
Thursday, 8 March 2012
قابل توجّه کلّیه افغانها درشهر اتن
قابل توجّه کلّیه افغانها درشهر اتن به اطلاع عموم هموطنان عزیز افغان میرسانیم که کمیته افغانهای مقیم شهر منچستر انگلیس مقدار لباسهای گرم زمستانه لطف نمودند بازحمات زیاد وفراوان ارسال نمودند در اتن برای همشهریان وخوانواده های افغانها که مشکیل دارند دراین سرمای زمستان وبچهای خردسال که دراین سرما لباسهای گرم برتن ندارند ومشکیل مالی دارند نمیتوانند لباس گرم تهیه نمایند کمیته افغانها مقیم یونان این لباسها را به خوانواده ها وکسانیکه که مشکیل دارند ونیازمند هستند درروز جمعه مورخه 9/3/2012/ازساعت :9:صبح اغاز به توضیح دادن لباس خواهد کرد همشهریان وهموطنان عزیز افغانی میتوانند به نشانی فلکه إکسارخیا خیابان آراخوویس پلاک وشماره 45/ و47/ کمیته افغانها مقیم یونان مراجعه کنند درصورت ندانستن ادرس میتوانید ازطریق سایتهای اینتیرنیتی باکمیته افغانها مقیم یونان درارتباط شوید
Ανακοίνωση
Στην δύσκολη οικονομική κρίση που υπάρχει κάποιοι άνθρωποι αδυνατούν να αποκτήσουν τα απαραίτητα ρούχα για τις οικογένειες και παιδιά τους σε αυτό το κύριο χειμώνα.
Ο σύλλογος Αφγανών στην Αγγλία με την συνεργασία τον σύλλογο Αφγανών στην Ελλάδα ενημερώθηκαν για την δύσκολη κατάσταση των Αφγανών που ζουν στην Ελλάδα και μετά από αρκετές προσπάθειες μαζεύτηκαν κάποια ζεστά ρούχα για τις οικογένειες που τα έχουν ανάγκη.
Αν γνωρίζετε οικογένειες και παιδιά που έχουν μεγάλη ανάγκη για τα ζεστά ρούχα μπορείτε να τους πείτε να απευθυνθούν στη Επιτροπή Αφγανών στην Ελλάδα, δύστυχος αυτά τα ρούχα είναι περιορισμένα και είναι σαφής ότι θέλουμε να συνεχίσουμε αυτή την προσπάθεια.
Αυτά τα ρούχα θα μοιραστούν αύριο 9/3/2012 στις 9.πμ στα γραφεία μας που είναι: Αραχώβης 45-47 Εξάρχεια.
Asylum-seekers in Serbia and Kosovo
Balkan visitors
In the new edition of The Economist I report on the illegal crossing of tens of thousands of migrants across the Greek border with Turkey. In the past many found work in Greece or were able to procure mostly fake documents which could get them into other countries. A favoured practice was to get oneself smuggled on to a lorry at Patras or Igoumenitsa and head for a ferry to Italy.
Things are different today. Although Greece is within Europe’s border-free Schengen zone it has no physical frontier with any other Schengen country, and flying out of the country has become almost impossible thanks to tight controls. So illegal migrants have begun to seek new land routes, many of them via the western Balkans. The main one leads from Greece to Hungary, via Macedonia and Serbia.
No one can put a figure on the migrants flowing northwards this way. But in Serbia, since 2008 the number applying for asylum has risen from 51 to over 3,000 last year. The vast majority seek asylum simply to avoid problems traversing the country, says Rados Djurovic of Serbia’s Asylum Protection Centre.
The issue is becoming a minor nightmare for local officials. Authorities have to plod through the procedures of processing applicants only to find that by the time they need to speak to them they have long departed.
As part of its bid to join the European Union Serbia has modernised its asylum laws. This has seen the refurbishment of an 84-bed centre for asylum-seekers in the little town of Banja Koviljaca on the Bosnian border. The numbers in the centre fluctuate, but Robert Lesmajster, the manager, recently said there were 80 residents, plus 119 linked asylum-seekers living in town.
Bidding for asylum gives applicants access to health care and time to arrange passage to Hungary or through Croatia. Most importantly, it gives them an identity document. This gives them access to wire services from where they can pick up money sent by family or friends back home; a useful alternative to travelling with wodges of cash.
In Serbia 60% of asylum seekers are Afghans. Anosh, an Afghan in Banja Koviljaca, told me that he fled Afghanistan because his uncle wanted to kill him over a land dispute. He and his fellow Afghans have little to do. They watch Afghan television and walk around town. Anosh teaches his friends English.
A Pakistani called Hashim told me that he wanted to go to Germany. “I have no home, no job,” he said, when I asked him why he had left. It had taken him two and a half years to get here, he said, via Iran, Turkey, Greece and Macedonia. Many of the migrants work along the way to pay for the next stage of their journey.
Mr Lesmajster says keeping his centre clean is a struggle. Today he is dealing with an Afghan woman who claims to be the mother of a little girl who had arrived with another woman. He reads the riot act to a drunken Somali, who shows me a small lesion on his leg and demands to know if I have heard of Al Shabab, Somalia’s Islamist militia, whom he claims beat him up.
Mr Lesmajster says he and Serbia are respecting the law by looking after these people, but you can tell his sympathy is wearing thin. They will all be gone in a few months, he says. “They abuse the law. They are fake asylum-seekers.”
Kosovo has also opened a centre for asylum-seekers, although the numbers here are much smaller than in Serbia. In 2009 there were 31 official asylum-seekers in Kosovo. In 2010 that rose to 267 but in 2011 it fell to 189.
That may be because Kosovo has moved to plug a hole in its immigration system. The country does not have a visa system. Some migrants, wise to this, used to fly to Pristina from Istanbul. That loophole has now been closed: an Afghan or Congolese coming to Kosovo will be asked for a certified letter of invitation. If the invited person absconds the issuer of the letter can be held responsible.
According to Islam Caka at the interior ministry, 30% of migrants in Kosovo came via Macedonia, 22% via Serbia and 5% via Albania. Of those 71% are from Asia and 29% from Africa. The biggest single number are Afghans who make up 35% of the asylum-seekers in Kosovo.
Fatmire Ismaili helps run the asylum centre in the Germia district. During the Kosovo war she was a refugee herself, given asylum in Britain. She is sympathetic and teaches some of the children Albanian, but, as in Serbia, few of the migrants are interested in staying for long. They are fed and looked after but constantly produce new problems. Ms Ismaili mentions the difficulties she has finding malaria medicine for Congolese victims.
The stories some migrants tell are fluid and inconsistent. Khalid, a Tunisian, told me that he had arrived via Albania and wanted to go to France. But Ms Ismaili said he had told her that he had lived in Montenegro for several years. He spoke what used to be called Serbo-Croatian. Mariam Diaby told me she was a Muslim whose people had been attacked by Christians in Côte d'Ivoire. But earlier she had told Ms Ismaili that she was a Christian.
She would work if she could, she says. “Someone else” had bought her a ticket to Kosovo from Istanbul. “My mother was killed. I just wanted to flee. I did not even know this country existed.”
For the last 20 years people from the Balkans have fled to other parts of Europe and the rest of the world. Today several thousand Serbian and Kosovan people seeking asylum in richer lands are returned home every year. It is perhaps a sad sign that Serbia and Kosovo are now importing as well as exporting illegal migrants.
Monday, 5 March 2012
12 fascist attaked afghan refugee in the athens city greece
12 φασίστες της "Χρυσής Αυγής" τραυμάτισαν Αφγανό πολιτικό πρόσφυγα που βάδιζε με τον ανήλικο αδελφό του σε δρόμο κάτω από την πλατεία Αττικής. Αυτού του είδους οι ρατσιστικές και απρόκλητες επιθέσεις κατά των μεταναστών και των προσφύγων είναι γνωστές και καθημερινές σε όλους όσους ζουν στην περιοχή και τα θύματά τους ολοένα και αυξάνονται. Η Αστυνομία τους καλύπτει ή στην καλύτερη περίπτωση κάποια "όργανά" της προτρέπουν τα θύματα που καταγγέλλουν την επίθεση να φτιάξουν ομάδες για να αντιμετωπίσουν μόνοι τις επιθέσεις των φασιστών. Η συμμορία των χρυσαυγιτών δεν επιτίθεται μόνο με μαχαίρια, ρόπαλα, μπουκάλια και πέτρες στα θύματά της αλλά τους ληστεύει κιόλας πέρνωντάς τους τα κινητά, τα χρηματα ή ό,τι άλλο έχουν επάνω τους.
Berlin, Düsseldorf, Frankfurt, Hamburg, Munich:
Stand up against Deportations within Europe!
„Dublin II means: They play football with us. They kick us from one country to the next, they play with us and they waste our time.“
(Teenager from Afghanistan, who crossed half of Europe on his flight before being deported to Hungary)
We all know about deportations – but the fact that about one third of all deportations take place within Europemight be unknown to many. Last year, almost three thousand so called „Dublin-Transfers“ from Germany were carried out. The legal basis for this is the so called Dublin II regulation. Unlike suggested by this name, the persons affected by this regulation are not being deported to Dublin, but in most cases to Rome, Milan, Budapest or Malta.
The Dublin II Regulation lays down rules on which European state is in charge for processing an application for asylum. With few exceptions, it thereby follows the “principle of causation”: Having “caused” the entry of the asylum seeker by issuing a visa or by not properly protecting its borders, the first member state in which the asylum seeker sets foot is held responsible for the examination of the application for asylum. If the refugee applies for asylum in another member state and this is detected, e.g. by means of an entry in the European fingerprint database EuroDAC, he or she will be deported to the state “in charge“. Thus, the central European states (particularly Germany and France) got rid of their responsibility for refugees by shifting it on to the states on the external borders of Europe.
Many refugees are fighting back desperately – and we will stand up in support on March 30th at different airports! For due to the Dublin II regulation refugees are threatened with deportation even before their asylum procedure actually started. Many of them lived through several years of odyssey through Europe, searching for protection, fleeing not only the situation in their country of origin, but now even detention under inhumane conditions in Hungary, homelessness and hunger in Italy or complete lack of prospects in Malta as well as fearing deportation to a persecutory state from Poland.
“If you want to understand what Hungary means for refugees, then you have to try to understand what it means living for six months in a prison only bearable with Tramadol [Tranquilizer]. Hungary is the only European country I know where people get detained in high security prisons only because they requested asylum. And this even though Hungary signed the refugee convention [United Nations Convention Relating to the Status of Refugees].” (Refugee from Iran, in a deportation camp in Hungary)
In 2011, the European Court of Human Rights judged that the situation for refugees in Greece constitutes a breach of human rights. Almost all Member States were forced to abandon transfers to Greece. But in Italy, the refugees' situation is not any better: Many have to live in makeshift shacks made from plastic sheets near the train stations of Rome, Ostiense or Ponte Mammolo.
„We couldn't stay in Italy, because there are no human rights. We didn't have anything to eat. We didn't have accommodation. The basic things. Without a roof over one's head, one lives like an animal. As soon as you obtain documents, they will call upon you: „Today, you have to leave!“ (Refugee from Eritrea, threatened with deportation to Italy)
Although there are fewer “transfers” to Malta, the lack of prospects is similarly grave, nevertheless. For this, it is no coincidence that in the last year it were mainly transfers of Somali refugees to Malta, which have been fought against by the affected persons, who were supported by local activists.
“I was arrested for 18 months in Hal Far [detention camp in Malta]. After I was released, I lived in a tent city. When I got a job, I left for three days, but wanted to return. As I came back, they said: 'You cannot sleep here any longer, because you didn't sign the list for three days.' They said: 'You are 'out of system'.' I asked them, who would help me, being 'out of system'. But they just said: 'Well, you now have to figure this out by yourself.' (Refugee from Sudan, in Malta since 6 years)
For refugees from Chechnya, Polish closed camps are like prisons. Furthermore, food as well as medical assistance provided there is absolutely insufficient. In addition to this, they have to fear being deported to the persecutor state Russia, a fact that forms the main reason for resuming their flight to other European countries.
“In Poland, my application for asylum was rejected two times, even though I have been arrested and tortured several times in Chechnya and obtained a confirmation by the Human Rights Organisation Memorial/Moscow proving that me and my family are in danger. Still, Poland executes deportations to the Russian Federation. If I can't stay in Germany, I will move on.” (Refugee from Chechnya living inBerlin, at risk of so-called chain (i.e. repeated) deportations)
Stand up together!
Resistance against inter-European deportations indeed pays off, because there is a particularity about the Dublin II Regulation: Transfers from Germany have to be executed within a time frame of normally six months. If this is failed, the application for asylum has to be examined by German authorities.
„I will not let them deport me to Italy once more without further ado. If we remain silent, nothing will ever change. The refugees' situation in Italy is a constant violation of our human rights. Like many other young people, I fled from the permanent human rights abuse in Eritrea. Here in Europe, we experience once more being forced to live under degrading conditions.“ (Refugee from Eritrea, deported from Frankfurt to Italy on December 20th, 2011)
We call out to support refugees, who courageously fight for their rights! Take a stand with us on March 30th: Stand up against inter-European deportations! We invite everyone to show civil courage: Organize church asylum to bridge the time limit of six months. If flying to Rome, Milan, Budapest or Malta: Watch out for passengers who don't seem to travel voluntarily. And if someone stands up – stand up in support!
„Now I can see clearly how Europe really is: Sending its army to fight us at sea and putting us in terrible prisons. Together, we have to start another journey. A journey to a safe place, which might exist one day.“ (Woman from Eritrea, arrived on the Greek island of Lesvos)
We will accept this invitation. Standing up against inter-European deportations is the first step along the way. One of the stations of this common journey is will be March 30th, 2012. There will be simultaneous protests against intra-European deportations taking place at the airports of Berlin, Düsseldorf, Frankfurt, Hamburg and Munich.
From July 13th to July 22th, 2012, there will be an antiracist action camp taking place in Cologne and on July 22th a mass demonstration at Düsseldorf airport.
Stop deportation!
Towards a different, welcoming Europe!
On Friday, March 30th, 2012 in:
+++ Berlin (Tegel airport) at 5 p.m. +++ Düsseldorf airport at 5 p.m. +++ Frankfurt (terminal 1) at 5 p.m. +++ Hamburg (terminal 1) at 6 p.m. +++ Munich airport at 5 p.m. +++
Web: http://dublin2.info/
Contact: kampagne@dublin2.info
Thursday, 1 March 2012
اندونیزیا: یک پناهجوی 17 ساله در اثر لت و کوب پلیس جان داد
پناهجویان بازداشت شده در زندان " پونتیانک" در جزیره " کلیمنتن" می گویند؛ محمد تقی نوجوانی هفده ساله اهل ولسوالی جاغوری ولایت غزنی که مدت ها در این بازداشتگاه زندانی بود؛ شب 26 فوریه 2012 توسط پلیس اندونیزیا به قتل رسیده است.
این پناهجویان که نمی خواهند نام شان فاش شود می گویند؛ "محمد تقی می خواست از باز داشت گاه فرار کند ولی حین فرار، پایش شکسته بود و بعد توسط پلیس دستگیر شد. بعد پلیس های زندان او را تا توانستند شکنجه کردند، آنهم پیش روی دیگران".
یکی از این پناهجویان اد عا می کند که پلیس زندان اندونیزیا؛ محمد تقی را در آب انداخته و بعد به " دم برق" داده است. او می گوید محمد تقی در حالیکه به خاطر پای شکسته اش درد می کشید؛ زیرلت و کوب و شکنجه با برق جان داده است.
شکنجه از طریق وصل کردن قربانی به سیستم برق در بسیاری از کشور ها توسط سازمانهای استخباراتی و حکومت های استبدادی مورد استفاده قرار می گیرد ولی از نگاه حقوق بشری این نوع شکنجه یک جنایت شمرده می شود. برای متوقف کردن این نوع شکنجه گرچند سازمانهای حقوق بشری از سال 2006 به بعد فعالیت های گسترده ی را آغاز کرده اند و در این مدت ده ها شرکت سازنده ابزار این نوع شکنجه از طرف سازمانهای حقوق بشری شناسایی و مورد تحریم قرار گرفته اند، اما کماکان از این نوع شکنجه در بسیاری از کشورهای جهان به صورت گسترده مورد استفاده قرار می گیرد. "سازمان عفو بین الملل میگوید شکنجه به وسیله شوک الکتریکی و آزار زندانیان بوسیله ابزار برقی دست کم در 50 کشور جهان و به ویژه در خاورمیانه،آفریقا،آمریکای لاتین و آسیا رواجی گسترده دارد"
از سوی دیگر پناهجویان زندانی در بازداشتگاه های اندونیز یا می گویند؛ وضعیت پناهجویان در بازداشتگاه های این کشور به شدت غیر انسانی است و پناهجویان از ابتدایی ترین حقوق شان نیز محروم هستند. این پناهجویان که تعداد شان به صد ها تن می رسد اد عا دارند که پلیس اندونیزیا از هر نوع شکنجه علیه آنها استفاده می کند.
پناهجویان می گویند ؛ مسئولین کمیسیاری عالی سازمان ملل "UNHCR" و سازمان بین المللی مهاجرت "IOM" ازوضعیت رقت بار آنها در زندانهای مخوف اندونیز یا آگاه اند، اما به خاطری اینکه کارمندان این سازمانها همه اندونیزیایی هستند؛ آنها همیشه از این وضعیت چشم پوشی می کنند. از این رو گزارش های آنان در باره وضعیت پناهجویان نیز تاکنون، همیشه مغرضانه و بی اساس بوده است.
عده ی از پناهجویان بازداشتگاه " بالوان" در جزیره " سوماترا" که مدت دوسال می شود در آنجا بازداشت هستند، می گویند؛ دوماه قبل 13 تن از این بازداشتگاه فرار کردند اما متاسفانه 3 تن آنها دوباره توسط پلیس اندونیزیا دستگیر گردیدند. پلیس ها پس از دستگیری این سه تن آنها را به شکلی و حشتناکی شکنجه کردند که اکنون وضعیت روحی و جسمی آنها به شدت نگران کننده است. این پناهجویان می گویند که وضعیت به شدت غیر انسانی است طوری که آنها همه روزه مردن و دوباره زنده شدن را احساس می کنند.
اندونیز یا از جمله ی کشورهای است که کنوانسیون حمایت از پناهجویان را امضا نکرده است. از این رو سازمانهای مدافع حقوق بشر کمتر می توانند در باره وضعیت پناهجویان در این کشور وارد عمل شوند. از سوی دیگر این کشور به خاطر نزدیک بودن به آبهای استرالیا همیشه مورد توجه پناهجویان بوده است و سالانه صد ها پناهجو از کشور های مختلف، از جمله افغانستان، ایران و عراق وارد این کشور می شوند.
در سال گذشته صد ها پناهجو که از این کشور با کشتی های کوچک می خواستند خود را به استرالیا برسانند در آب ها دچار حادثه گردیده و جان دادند.
طبق گزارشها؛ آمار پناهجویان افغانستانی در اندونیزیا به شدت بالا و در حال گسترش است.
پناهجویانی که در این اواخر خود را به این کشور رسانده اند می گویند نبود امنیت، گسترش جنگ، فقر، و نقض گسترده ی حقوق انسانی آنها توسط نیروهای دولتی و طالبان باعث مهاجرت آنها شده است. آنها همچنین از خروج نیروهای بین المللی از افغانستان و احتمال جنگ های داخلی به شدت نگران اند و می گویند هیچ امیدی برای ماندن در افغانستان را نداشته اند.
این درحالیست که دولت حامد کرزی و شخص وزیر امور مهاجرین افغانستان، باعقد قرار داد های شرم آوری باکشورهای مختلف، درحال دورباره بازگرداندن پناهجویان هستند. این قرار داد های شرم آور حکومت حامد کرزی در حالی انجام می شود که وضعیت پناهجویان باز گشته از ایران و پاکستان در افغانستان به دلیل نبود سرپناه و مایحتاج زندگی و کار به شدت نگران کننده است. از سوی دیگر در روزهای اخیر ده ها تن به شمول کودکان و زنان در مناطق مختلف افغانستان که در کمپ های موقت زندگی می کنند به خاطر گرسنگی و سرمای زمستان جان داده اند.
اعتراض به مناسبت خود کشی یک پناجوی ایرانی درالمان
اعتراض به مناسبت خود کشی یک پناجوی ایرانی درالمان
تعدادی از پناجویان ایرانی و دیگر خارجی ها بعد از ظهر روز دوشنبه 27 فبروری بمناسبت خود کشی یک پناهنده سی ساله ایرانی درمقابل دفتر ایالات بایرن دربرلین تجمع نموده بودند
اخیر ماه جنوری محمد رهسپار یک پناجوی ایرانی در کمپ پناهندگان شهر ورتسبورگ درجنوب آلمان در اعتراض به بلاتکلیفی
پروسه پناهنده گی و شرایط نا مناست محل زندگی اش دست به خودکشی زد.
وی به علت بی سرنوشتی اقامت وشرایط دشوار زندگی درکمپ دچار افسردگی شده ، وبقول همسایه اطاق محمد رهسپار در
روز 30 جنوری هر چه درب اطاق محمد را میکوبیدند جوابی نشنیدند بعدا به پولیس اطلاع داده درب اطاق محمد را شکسته وارد اطاق شده ، و با جسد به دار آویخته محمد روبه رو شدند .
در کمپ پناهندگان درشهر ورتسبورگ 447 پناهجوی خارجی زندگی میکنند که ازان جمله 57 نفر ایرانی و باقی از کشورهای افغانستان وغیره میباشند.
گفته میشود این کمپ یک ساختمان قدیمی متغلق به ارتش آلمان بوده که به دلایل بسیار دشوار معروف میباشد و خود کشی
نیز درهمین کمپ رخ داده است . خانم پروین در این رابطه چنین میگوید .
در اطلاعیه که به همین مناسبت از طرف گروهی از پناجویان ایرانی و غیر ایرانی در اعتراض امروز در مقابل دفتر نماینده ایالات
بایرن دربرلین منتشر شده است ، آمده . محمد رهسپار خود کشی کرد . او نیز مانند همه ما فکر میکرد آلمان کشوری پناهنده پذیر است و برای نجات جان خودش و بر خورداری از برابری و آزادی درخواست پناهنده گی کرده بود .
محمد در شرایطی قرار گرفت که او را قدم به قدم به سوی وضعیتی راند ، تا به زندگی خودش پایان دهد .
محمد نه اولین کسی ازمیان ما بود که چنین کرد و نه آخرین نفر خواهد بود .
کبودی گردن محمد تنها وضعیت دشواری را فشآ کرد که در آن مرگ ساده ترین و نزدیک ترین انتخاب برای پناهجویان است .
اعتراض کنندگان می گفتند ما آیجا آمده ایم و میخواهیم با اعتراض به شرایط پناجویان ایالت بایرن این را آشکار نمایم . زندگی دائمی در وضعیت نا معلوم و اضطراب آوری که آرامش شایسته ی زندگی انسانی را نابود میکند .
اعتراض کنندگان میگفتند ما خواهان پایان دادن به روندی هستیم که هیچ تفاوتی با شکنجه ندارد .
طولانی بودن پروسه کار پناهجویان درالمان ماه ها و حتا سال ها طول میکشد واغلب جوب رد میگیرند و این موضوع بر مشکلات روانی شان تآثیر منفی می گذارد .
درماه های گذشته به ده ها فامیل افغانی جواب رد آمده و ازآنان خواسته شده برای خود پاسپورت افغانی جهت عودت به
افغانستان تهیه نمایند. افغانها نیز درشرابط بسیار ناگواری درکمپ ها زندگی میکنند.
طولانی بودن پروسه تصمیم گیری محاکم آلمان بر روح و روان پناهجویان تآثیر منفی بر جا میگذارد و خیلی از فامیلی ها به علت بی سرنوشتی خود وخانواده در نگرانی بسر میبرند.
اغلب فامیل خود با مشکلات زیاد به آلمان و یا هالند رسیده اند ، ولی از بخشی ازفامیل شان جدا شده ، و بی صبرانه منتظر دیدار همدیگر میباشند این جدائی از فامیل بسیاری از مادران را به امراض روحی روانی گرفتار نموده، و تآثیرات ناگوار آن در
زندگی روز مره مشاهده میشود .
شرایط بسیاردشوار و اذیت و آزار وگاهی لب و کوب پناهجویان افغانی دریونان توسط پولیس و یا سازمان های راست افراطی وضعیت پناهجویان را به شدت وخیم ترساخته و بعضی از پناهجویان برای ماه ها و حتا سال ها در یونان سرگردان بوده ، پول
شان به سرقت میرود .
غرق شدن شمار زیادی از پناهجویان افغانی که توسط کشتی ها کهنه و سوراخ شده از دریا عبور میکنند گاهی به غرق شدن
اطفال و یا بزرگسالان منجر میشود در ماه های گذشته خبر های ناگواری ازغرق شدن شماری از افغانها منتشر شده است. در
دو سال گذشته شمار زیادی از پناهجویان افغانی ازطریق برلین وارد آلمان شده شماری دربرلین می مانند و بخش زیادی به
شهرهای مختلف سابق المان شرق تقسیم میشوند که محل سکونت شان خوب نیست ویک اطاق به یک فاملی 3 تا 5 نفر
میدهند اکثرا پسران جوان یا دختران باید دریک اطاق زندگی کنند.
امکان ماندان فامیل های افغان درالمان نسبتا بیشتر است با وجود آن مشکلات خاص خود را دارند بنده دربرلین تعداد زیادی
پناهجویان افغانی را میشناسم و جریانی را از مسافرت خود تعریف میکنند که دل هر انسان با رحمی را میسوزاند. اکثر بانوان و
مردان میایه سن و یا بزرگتر ها مشکلات بیشتری دارند آنها در فراگرفتن زبان المانی مشکل دارند آنها نمیتوانند خود را با
خصوصیات جامعه آلمان تطابق بدهند واز خیلی از مسایل رنج میبرند و گاهی هم پشیمان هستند که چرا به المان آمدند ولی اطفال و نوجوانان چون به مکتب یا کلاس زبان المانی میروند و کمتر درخانه میباشند مشکلات کمتری دارند .
من از مواردی اطلاع دارم که فامیل ها برای آمدن باقی اعضای خانواده شان از یونان ، از دوستان پول قرض گرفته ، به یونان فرستاده اند ولی قاچاقبر پول شانرا گرفته فرار نموده است .
تا حال حکومت افغانستان دریونان سفارت نداشته ، اکنون سفارت افغانستان در یونان فعال شده است ولی به وضعیت بسیار دشوار پناهجویان افغانی تا حال تآثیر مثبتی داشته است .
Subscribe to:
Posts (Atom)